رودسر از دريچه ي تاريخ و فرهنگ

جشن آبریزان

پنجشنبه هجدهم تیر 1388

جشن آبریزان نام رسمی قدیمیست که در در گذشته در برخی از مناطق ایران از جمله گیلان و اصفهان رواج داشت.
در گیلان این جشن را پنجک مینامیدند.
به نقل از علامه ی قزوینی پس از 3 سال قحطی فیروز جد انوشیروان به درگاه ایزد دعا کرد و باران بارید.ایرانیان قدیم این روز را که مصادف با 13 تیر است با عنوان جشن آبریزان جشن گرفتند.
در سال 1021 شاه عباس در سفری که به گیلان و طبرستان داشته در ساحل رودسر 5 روز به تماشای این جشن باشکوه پرداخت.

[ ]
+ نوشته شده در ساعت13:15 توسط سيده نسترن طالب زاده

دیاما

چهارشنبه سی ام اردیبهشت 1388

دیاماdeya ma که در گاهشماری گیلان قدیم به نیمه ی اردیبهشت -نیمه ی خرداد گفته میشد و به آن دیرماه هم میگفتند.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت21:37 توسط سيده نسترن طالب زاده

سیاما

پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388

سیاما نیمه ی فروردین-نیمه ی اردیبهشت

در گذشته در گیلان مثلی با این عنوان رایج بوده: سیاما و سیا انجیل؟
سیا ما یا سیاه ماه به این دوره از بهار اطلاق میشده چون در گیلان درین ماه آسمان از ابرهای سیاه پوشیده میشد و به آن گدابهار هم میگفتند.
در این هنگام برنجکاران به ملاکین و شهرنشینان روی می آوردند و به دلیل فقر مالی و کمبود مواد غذایی محصولات خود را سلف (salaf) یا سلم ÷یش فروش میکردند.
معنی ضرب المثل این است:در سیاه ماه انجیر سیاه(نوعی انجیر وحشی که در آخر تابستان میرسید و مردم آنرا گیاه و میوه ی پربرکتی میدانستند)یافت میشود؟
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:59 توسط سيده نسترن طالب زاده

چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388

زنده آنهایند که پیکار میکنند.آنان که جان و تنشان از عزمی راسخ آکنده است .آنها که از نشیب تند سرنوشتی بلند بالا می روند.آنها که اندیشمند به سوی هدفی عالی راه میسپرند و روز و شب پیوسته در خیال خویش یا وظیفه ای مقدس دارند یا عشقی بزرگ...
"ویکتور هوگو"

[ ]
+ نوشته شده در ساعت23:39 توسط سيده نسترن طالب زاده

سال نو مبارك

جمعه سی ام اسفند 1387

در فارسي باستان "به آر" اولين فصل سال با مفهوم "آورنده ي بهترينها" نام گذاري شد.

بهترينها را برايتان آرزومندم.سال نو مبارك
سيده نسترن طالب زاده
[ ]
+ نوشته شده در ساعت12:28 توسط سيده نسترن طالب زاده

سال تحويل

پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387

سال تحويل:
شب سال نو همه ميكوشيدند در كنار خانواده ي خود باشند.
سفره ي هفتسين گيلاني:سيب -سركه- سنجاق-سبزه-سمنو-سير-خرخاكي-اسپند-چراغ آيينه-قران-كولي سفيد(به جاي ماهي قرمز)-
اگر سال در نيمه ي شب بود همه بر ميخواستند وكودكان را با لباس نو ميخواباندند.
مردم در لحظه ي آخر به ماهي كوچك كه معمولا آنرا در كاسه ي بلوري يا پارچ مي انداختند مينگريستند.
مذهبي ها و سادات در لحظه ي تحويل سال به زيارتگاهها و اماكن مذهبي ميرفتند.
روز اول نوروز:
افراد به ديد و بازديد ميرفتند.در منازل باز بود تا كودكان به خانه ها رفته و عيدي (پول تخم -مرغ- شيريني و...)بگيرند.
كودكان در كوچه ها تخم مرغ بازي ميكردند.
بزرگان خاندان در ديد و بازديد ابتدا به خانه ي علما و سادات و بزرگان شهر ميرفتند.
پيش عيد:اگر كسي در سال قبل فوت ميكرد بعد از منازل مذكور به ديدار آنها ميرفتند و ميگفتند كه پيش عيد دارد.
در ديدوبازديد رسم بود كه گلاب و عرق بيدمشك تعارف ميكردند.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت14:34 توسط سيده نسترن طالب زاده

آئين پيش از نوروز در گيلان

دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387

مردم گيلان براي بزرگداشت آئين نوروز مانند ساير مردم ايران از نخستين روزهاي اسفند شروع به فعاليت مي كردند
گل كار:خانواده در يكي از روزهاي ماه اسفند حصيرهاي خانه را به حياط ميريختند و چندين زنبيل خاك رس را با آب و فل(پوست جو) مخلوط كرده و لگد ميزدندتا حالت ارتجاعي پيدا كند آنگاه توسط يك ماله ي چوبي آنرا كف اتاق ميكشيدند.
پيپ گل كار:به وسيله ي رنگ و مايعات رنگي مخلوط رنگي از خاك رس درست كرده و ديوارها را رنگاميزي ميكردند.در اين فرايند از آهك و نو عي گل زرد استفاده ميشد.
فرفره جارو:جارويي را به چوب بلند يا ني ميبستند تا بلند شده و سقف ايوانها را با آن از تار عنكبوت و غبار بزدايند.
حصيرشويي:تمام كفپوش منازل حصير بود بنابراين تمامي آنها را در رودخانه مي شستند.د
دچين وچين:اسباب برنجي و مسي كه البته در خانه هاي اربابي سرويس نقره را كه شامل سينيه-سماور-ديگ-تشت-آفتابه و لگن-قندان-ديس-و..وظروف بلوري و شيشه اي را در حياط با خاكستر و گل ميشستند.
كول كوله چارشمبه:
در آخرين چهارشنبه ي سال مردم هيجان بيشتري پيدا ميكردند.در كوچه ها و معابر آتش روشن كرده ودسته هاي كاه(كولوش)و چوب نازك و جاروي كهنه را آتش ميزدند. و ميخواندند:
سال بدر :سال بيرون
ما بدر: ماه بيرون
سينزه بدرك سيزدهم و نحوست بيرون
و حتما بايستي يك شي نو تهيه ميكردند و گاهي براي افرادي كه تمكن مالي نداشتند به شانه ي چوبي يا سنجاق سر يا جوراب خلاصه ميشد.
رسم ديگر كه از زمان بسيار قديم به جا مانده ساتور تخته بود.كه سهتور را در يك تكه تختهي مسطح لبه دار كه دران سبزي خورد ميكردند ميككوبيدند واين صدارا خوشيمن ميدانستند.
صبح زود روز بعد از آيين چهارشنبه سوري زنان اتاقهارا با جاروي نو تميز كرده و زباله هارا روي ظرف سفالي شكسته ريخته و گذاشته به سرعت به خانه ميرفتند به گونه اي كه كسي آنها را نبيند.همسر و دختران خوانين و ملاكين نيز سعي ميكردند به خاطر شگون اين رسم آنرا انجام دهند.
بعد همه در اتاقي جمع ميشدند تا سيد يا فردي خوشقدم و مومن وارد خانه شود و از ورود كساني كه قدم سنگيني داشتند قبل از ورود فرد خوشيمن(پادموج) خودداري ميكردند.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت12:2 توسط سيده نسترن طالب زاده

موجودي ناشناخته و جرياني ماوراي طبيعه در لابه لاي رسوم گذشتگان

شنبه بیست و چهارم اسفند 1387

رسم چهارشنبه خاتون
رسمي قديمي بانام چهارشنبه خاتون را در يكي از كتابهاي گيلان شناسي مطالعه ميكردم.گمان نميكردم موضوعي كه بيشتر به خرافه مانند است يك واقعيت مرموز به جاي مانده از گذشتگان براي ماست.
اين رسم كه با نام فال چهارشنبه خاتون موسوم بوده متعلق به ناحيه ي شرق گيلان است كه بعدها در مناطق ديگر نيز گسترش يافت.
طبق اين رسم قديمي هنگاميكه شب 14ماه قمري بر شب چهارشنبه منطبق باشد يك نوار پارچه اي سفيد را دولا كرده و به دور يك قطعه چوب ميبندند و در هنگام بستن از بانويي با نام چهارشنبه خاتون مي خواهند كه به حق 14برادرش حاجت ما را از خدا بخواهد اين كار بايد در زير آسمان باشد اگر خواست پروردگار بر اين باشد كه حاجت براورده شود پارچه ي دولا خودبه خود به صورت يكلا به دور چوب پيچيده خواهد شد.افراد زيادي اين حادثه ي فوق العاده را تجربه كرده ان د.طبق تقويم 1388 در شب 11آذرماه 14 ماه قمري و چهارشنبه متقارن خواهند شد...
[ ]
+ نوشته شده در ساعت23:46 توسط سيده نسترن طالب زاده

گزارش:علاقه مندان به تحصيلات تكميلي رشته ي ايران شناسي در دانشگاه گيلان پذيرفته ميشوند.

شنبه بیست و چهارم اسفند 1387

مدير گروه پژوهشي گيلان شناسي دانشگاه گيلان گسترش و تعميق مطالعات تخصصي گيلان شناسي در قالب رشته ي تحصيلي ايران شناسي برجسته سازي عناصر فرهنگي و آداب و سنن تاريخي و ارزشمند استان در سطح دانشگاه و معرفي زواياي ناشناخته و مغفول مانده و گرانبهاي فرهنگ و تمدن ايران را مهمترين هدف راه اندازي اين رشته در مقطع "كارشناسي ارشد" دانست.
به گزارش سيد ايمان ضيابري
[ ]
+ نوشته شده در ساعت12:39 توسط سيده نسترن طالب زاده

نيمنگاهي به جشنواره ي شعر گيلكي

جمعه بیست و سوم اسفند 1387

سيد حسين طالب زاده شاعر گيلكي سراي رودسري در جشنواره ي شعر گيلكي موفق به دريافت تنديس و لوح تقدير شد.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت20:27 توسط سيده نسترن طالب زاده

منابع شعر گيلكي

پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387

آثار عاميانه و شفاهي (فولكلوريك):
اشعار عاميانه و شفاهي كه شامل ترانه ها و مثل ترانه ها و مثل ها و لالائي و...مي باشد.سرشار از عناصر هنري
(ايجاز-تشبيه-تخيل-تصوير)است و سينه به سينه نقل شده تا به دوران ما رسيده است.
1-تعدادي از اين اشعار به كوشش پژوهش گران گيلك و محققان خارجي جمع آوري شده وبعضا جسته و گريخته به چاپ رسيده و بيشتر آنها ثبت و ضبت شده و اگر شده هنوز به چاپ نريسيده است.
2-آثار مكتوب و چاپ شده زبان گيلكي
3-اشعاري به زبان گيلكي كه به صورت نوار كاست ضبط و تكثير يافته است.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:40 توسط سيده نسترن طالب زاده

زنده نگه داشتن اشعار گيلكي احياي يك هويت است.

پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1387

زبان گيلكي زبان مردم گيلان و غرب مازندران آميخته اي از ادامه ي زبانهاي باستان ي ايران شاخه ي غربي و زبان مردماني بومي منطقه پيش از آخرين مهاجرت آرياييان به فلات ايران است.
در اين زبان بسياري از ويژگيهاي زبانهاي باستاني ايران ديده مس شود براي نمونه صرف فعل در زبان گيلكي با صرف فعل در زبانهاي پهلوي و پارتي شباهت دارد و نيز همگوني هاي وجه اخباري و ماضي نقلي در گيلكي و پهلوي و پارتي شباهت دارد.

توجه در مقابل زبان گيلكي پس از قرن 4ه.ق به دو صورت بوده است مردم خواص به دليل مسائل سياسي وقت از زبان بومي خود بريدند و به زبان فارسي دري روي آوردند و حتي نسخه نويسان متوفي را به زبان گيلكي و محلي بوده است.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:29 توسط سيده نسترن طالب زاده

بناها و آثار تاريخي رودسر

شنبه نوزدهم بهمن 1387

1-مشهد سيد حسين ناصر يا كعبه ي كوچك يا وادي ملااميره رودسر:
پس از اينكه جسد سيد حسن ناصر از سران زيديه در رودسر به خاك سپرده شد اطراف مرقد اين سيد بزرگوار گورستان عظيمي به وجود آمد كه اجساد سلاطين و بزرگان و سپه سالاران گيلان "بيه پيش" در اين ناحيه خاكسپاري ميشد.
دامنه اين گورستان قديمي از نزديك پل شرقي رودسر امروزي رودسر تا حوالي حوالي بناي دادگستري كنوني بوده است.در اين فاصله تپه هاي كوچك و بزرگ بود كه شباهت به تپه هاي مروه و صفا داشت و اهالي گيلا و مازندران سه -چهر ماه از سال را براي يادگيري مناسك و اعمال حج به آنجا ميرفتند و به همين دليل به آن كعبه ي كوچك ميگفتند.
آثاري كه ازين گورستان به جا مانده است بقعه اي نوساز با نام سيد محمد و سنگ قبري است كه زير درخت آزاد گورستاني است كه به وادي ملااميره موسومست.
كساني كه در گورستان قديمي مشهد سيد حسين ناصر به خاك سپرده شده اند:
دراين گورستان برخي از اميران سادات كيا و چندي از سادات و خوانين مدفونند.
2-خشت پل رودخانه ي روسر : اين پل خشتي بر رودخانه ي گوارود در غرب رودسر قرار دارد.در گذشته اي رود را كيارود ميناميدند .
(از آستارا تا استرآباد دكتر ستوده)
[ ]
+ نوشته شده در ساعت12:16 توسط سيده نسترن طالب زاده

تاريخ نايافته ي گيل و ديلم

یکشنبه سیزدهم بهمن 1387

در لابه لاي نوشته هاي گذشتگان اشاراتي درباره ي تواريخ گيل و ديلم رفته كه تا كنون ردپايي از آنها بدست نيامده است.از جمله ميتوان به نامهاي ذيل اشاره كرد:
1-تاريخ جيل و ديلم جويني در مقدمه ي تاريخ جهانگشاي جويني كه آنرا براي فخرالدوله آل بويه نوشته بودند.احتمالا اين كتاب به هنگام حمله ي مغول از بين رفته است.(نقل از كتاب از آستارا تا استرآباد دكتر ستوده -جلد2-صفحه ي 28و دانشنامه ي اسلام-جلد2-مقاله ي ديلمي -صفحه ي 194)
2-تاريخ احوال ولايات گيلان تاليف خواجه غياث الدين عادلشاه فومني(كتاب گيلان رابينو)
3-تاريخ نقل شده از امير سيد مهدي الحسيني در قلعه ي الموت
4-افتاده هاي كتاب "تاريخ گيلان و ديلمستان"مير ظهير الدين مرعشي
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:8 توسط سيده نسترن طالب زاده

برخي از منابع تحقيقات تاريخي گيلان:

یکشنبه سیزدهم بهمن 1387

1-تاريخ گيلان و ديلمستان (1488-1349ميلادي)از ميرظهيرالدين مرعشي (تنها نسخه ي خطي شناخته شده در كتابخانه ي "Bodleian"آكسفورد انگلستان)
2-تاريخ خاني(1514-1475ميلادي)از علي بن شمس الدين بن حاجي حسين لاهيجان (به ويرايش B.Dornدر سال 1857 در سن پطرزبورگ انتشار يافت.)
3-تاريخ گيلان عبدالله فومني (1628-1517ميلادي)-(به ويرايش B.Dornدر سال 1858 در سن پطرز بورگ انتشار يافت.)
4-مجالس المومنين از قاضي نور الله شوشتري .
5-احسن التواريخ حسن بيگ روملو
6-شرفنامه ي شرف الدين بيتليس(شرفشاه)
7-تاريخ الجايتو نوشته ي عبدالله كاشاني
نگاهي به نوشته هاي آقايان جكتاجي-دكتر مدني
[ ]
+ نوشته شده در ساعت10:56 توسط سيده نسترن طالب زاده

گيلان وگيلان باستان

یکشنبه سیزدهم بهمن 1387

گيل نام قومي است كه از گذشته ي دور بر جلگه اي كه در شمال ايران بين البرز كوه و درياي خزر واقع است موستولي بوده اند.
نام اين قوم به زبان پهلوي گل و به عربي "الجيل"ثبت شده است.
"كايوس پلينوس"اين قوم را"گلاي"معرفي ميكند.
در اين منطقه درمدخل تاريخ و پيش ازآن اقوامي مي زيسته اند به نامهاي "كاس پي-كادوس-گلاي-آمارد=مرد=ماردا"كه هر كدام در بازه هاي زماني متفاوت در اين منطقه فرمانروايي مي كرده اند.
در عهد ساسانيان دو قوم گيل و ديلم در سراسرجلكه و كوهستان اين ناحيه جانشين شده اند و در ناحيه ي غربي و منتها اليه شمالي اقوام گالش مي زيسته اند.
اكنون گيلان شامل بازماندگان تمام اقوام گيل و ديلم و طالش است به انضمام بازماندگان سادات و علويون مهاجر به اين ناحيه.

گيلان اوستايي:
varena(ورن):نام اوستايي گيلان است كه در كتاب ديني ايرانيان غالبا همراه نام مازن آمده است.نقل شده است كه اين دو خطه متحدا راه پيشرفت آرائيهاي "مزديسنا"را به سوي سرزمينهاي خود بسته اند.
"ورن"از چهاردهمين متصرفات آرياييها معرفي شده است.
ورن در فرهنگ معين :خاورشناسان در تعيين محل "ورن"اختلاف دارند طبق سنت زرتشتيان اين محل همان "طبرستان و گيلان "است.
فرهنگ ايران باستان:فرهنگ ايران باستان "ورن "را گيلان ديلم معرفي ميكند.
فرهنگ نامهاي اوستا :در اين فرهنگ" ورن"همان ديلم و گيلان ناميده شده است.
در ونديدات آمده است :"چهاردهمين كشور با نزهت كه من آفريدم "ورن"چهار گوش است.
واژه ي "ورن" در رودسر:رودخانه اي از يكي از كوهاي رانكوه رودسر به نام "پرن كوه"سرچشمه گرفته است كه به همين نام موسومست كه "پرن"همان "ورن"تغير شكل يافته است.
"ولني"با مبدل شدن "را" به "ل" بين ناحيه ي قشلاقي رحيم آباد و ييلاقي شوئيل اشكور نمايان ميشود.
به نقل از ه.ل.رابينو
[ ]
+ نوشته شده در ساعت9:47 توسط سيده نسترن طالب زاده

ديوان پير شرفشاه دولائي(تنها متن بازمانده از گويش گيلكي)

جمعه یازدهم بهمن 1387

در اواخر سال 1358"ديوان شرفشاه دولائي"كه وسيله آقاي دكتر صوتي از كتابخانه ي آكادمي بخارست فيلمبرداري شده بود توسط بنياد فرهنگ ايران عينا عكسبرداري و چاپ گرديد كه تاكنون نيز نسخه اي منحصر به فرد شناخته ميشود.
شرفشاه در نوشته هاي مستند تاريخي:در دو متن تاريخي سخن از"پيرشرفشاه"است.يكي "روضاتالجنان وجنات الجنان" و ديگر"تاريخ گيلان-عبد الفتاح فومني" كه مولفين هر دو كتاب در قرن دهم هجري ميزيسته اند.
1-روضات الجنان و جنات الجنان:اين كتاب در اواسط قرن دهم هجري نوشته شده است.
2-تاريخ گيلان -عبدالفتاح فومني:اين كتاب در شرح وقايع سالهاي 923-1038هجري نگارش يافته است.راجع به جنگلها و منازعات امرا و شاهان گيلان در زمان شاه طهماسب اول صفوي .
در مقدمه ي ديوان نويسنده ي باذوق خواهر اميره ساسان را به نام"خوريسو"به عقد و نكاح شرفشاه در ميآوردكه به مرگ آن دختر در شب وصال مي انجامد.شرفشاه دولايي در قرن هشتم ميزيست.
در هيچ جاي مستندي از زندگي و افكار شرفشاه دولائي سخني نيست واز زمان زندگي او نيز هيچ اطلاعي در دست نداريم ولي تعداد 772دو بيتي و بقولي چهاردانه ميتواند بسياري از گوشه هاي تاريك زندگي و اعتقاد او را روشن سازد.
شهرت:وي خود را دولائي مينامد و در دو شعر ديگر نيز از دولا اسم برده است.
نوع شعر:كلا به سياق اشعار عارفانه ي عرفاي دوره ي سبك عراقي سروده شده كه داراي چهار مصراع مقفي است و به قول نويسنده ي ديوان چهاردانه ميباشد اما تك بيت و مثنوي و سه بيتي نيز دران ديده ميشود.
مثنوي:2شعر
سه بيتي:1شعر
تكبيت:2بيت
دوبيتي:769عدد ونيز جمعا 19دوبيتي و6 تكبيت مكرر نوشته شده است.
وزن اشعار:وزن اين اشعار خود مستلزم بحثي مفصل و جداگانه است نظر به اينكه از تلفظ صحيح اين كلمات نااگاهيم دقيقا نميتوانيم حكم بر نوعي وزن براي آنها داشته باشيم.اما با بررسي كلي بر تمامي اشعار او ميتوان گفت كه نه هجايي است نه عروضي و نه شرفشاهي.
اقتباس از گيلان نامه (به كوشش م.پ.جكتاجي)
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:52 توسط سيده نسترن طالب زاده

شعر از ديدگاه پاسكار وايد

جمعه یازدهم بهمن 1387

شعر آنست كه با وارد ساختن يك ضربه ي موثر و دلخواه در روح پايندگي و دوام خود را تضمين كند زيرا اثر شعر خوب تا هميشه در ذهن باقي ميماند.
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:16 توسط سيده نسترن طالب زاده

نامهي گيلكي (دخترانه):

پنجشنبه دهم بهمن 1387

ارسو(اشك)-اليزه-اياز(شبنم)-پامچال-ترمي(مه)-خوريسو(نور و اشعه ي خورشيد و نام خواهر اميرساسان فرمانرواي گيلان در قرن 8)-راپا(منتظر)-روجا(ستاره)-سيتكا(نوعي پرنده)-شاناز(شاهدخت آل بويه)-فازوما-كيشين-كيشيم(مرغ دريايي سفيد)-گيلا-گيلان-گيلارين(آريايي گيلك)-پاپلي(شاپرك رنگين)
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:59 توسط سيده نسترن طالب زاده

نامهاي گيلاني براي كودكان گيلان

پنجشنبه دهم بهمن 1387

برخي از نامهاي زيباي گيلكي :نامهاي پسر آرنگ(نام كوهي)-افرا(نام نوعي درخت)-اسفار(نام سرداري گيلاني)-بازان(نام سردار)-بنجاسب(از سرداران)-پشنگ(نام حاكمي از سلسله ي پادوسپانان)-پليام-پورگيل(نامي تاريخي)-تام(آرام)-توكا-تيدا(نام سردار)-جستان(تاريخي)-چيكا-داتا(نام فرمانروايي در ايران هخوامنشي)-دامون-سوريل(سردار)-شرمزن(نام تاريخي)-شروين(نام تاريخي)-شيرج(تاريخي)-فاراب_فيروزان(فرمانرواي گيلان)-كارن-كادوس(نام قومي باستاني)-كورتين-كوشيار(دانشمند گيلاني)-كوشيج-كيا-گشتام(تاريخي)-گيل-گيلداد_مازيار_ماكان-ماناد(تاريخي)-ماندار-مرتيا(تاريخي)-موتا(حاكم)-نيما(نام كوهي)-ورنا-ونداد_هوسم-
[ ]
+ نوشته شده در ساعت11:16 توسط سيده نسترن طالب زاده

شعري زيبا با نام جواهر دشت سروده ي شادروان اشرف مشكوتي تقديم به تمامي رودسريهاي عزيز من

پنجشنبه دهم بهمن 1387

كنار ساحل اميد روزي/من و تو شادمان با هم نشستيم/دران دنياي زيباي طبيعت/هزاران عهد بستيم/هوا چون روي خوبت بالطافت/زمين شاداب و دريا نيلگون بود/يكي قايق ز راه دور پيدا /به روي موج دريا رهنمون بود/به رنگ چشم مستت آسمان بود/مثال چين زلفت موج دريا/دل ما پر ز شوق زندگي بود/همه اميد بيجا/ز روي آب مرغان سبكبال /شتابان عده اي پرواز كردند/كشيده سر به سوي آسمانها/رهي آغاز كردند/ندانستند راه آرزوها/رهي دورست و پاياني ندارد/هزار افسوس بر آن جان خسته/كه سر در راه جاناني ندارد/جواهردشت كوهستان زيبا/كشيده گردن از بهر تماشا/ز دورادور از بالاي آن كوه/كمي برف از زمستان مانده برجا/نشسته با شكوه وبا ابهت/همي خندد به بزم آرزوها/همي گويد چو من ثابت قدم باش/به هر كاري نه چون امواج دريا
[ ]
+ نوشته شده در ساعت10:31 توسط سيده نسترن طالب زاده

تاريخ رودسر

پنجشنبه دهم بهمن 1387

رودسر امروزي در گذشته به دو قسمت كلي رانكوه و هوسم تقسيم ميشد. رانكوه:موقعيت رانكوه:حدود رانكوه شرقيترين ناحيه ي گيلان است.اين محدوده كه در ساحل زيباي درياي خزر قرار دارد از مشرق به تنكابن و از جنوب به رودبار عمارلو و رودبار حسينعليخاني(زمانخاني)و از مغرب به ديلمان و لاهيجان محدود ميگردد. برخي رانكوه را جبال "روبنج"rubanjميشناسند. كوتم:كوتم يا هوسم مهمترين قسمت رانكوه سابقا شهر كوچكي بود كه اعراب آنرا هوسم ناميدند.رودخانه اي از اين شهر ميگذشته است.اين ناحيه اقامتگاه حاكم علوي داعي محمد حسن الاطروش به شمار ميرفته كه حكومتي مستقل از خليفه ي وقت داشت.ابوالفداء اين ناحيه را مركز تجارت در قرن هفتم ذكر كرده است.حمد الله موستوفي اضافه ميكند كه اين شهر نزديك دريا قرار داشته است وبندر كشتيهاييست كه از گرگان و طبرستان و شيروان مي آيند."اسپهبد حسام الدوله"حاكم مازندران در هوسم سكني گزيد ومردم گيل و ديلم در اطراف او اقامت كردند.بعدها اين شهر خراب شد دوباره در سالهاي 829-789توسط سيد رضا كيا بنا گرديد.اين شاهزاده دو نهر به منظور رساندن آب پلورود به دهكده هاي ساحلي حفر كرد. به فرمان سيد رضا كيا اين محل را دوباره هوسم ناميدند و با استقلال آن موافقت كردند
[ ]
+ نوشته شده در ساعت10:14 توسط سيده نسترن طالب زاده